Wszystkie Wpisy

Męskie przyjaźnie w Katarze idą o krok dalej niż na przykład w Polsce. Dotyczy to w ogóle większości krajów arabskich. Przyjaciele czy bracia okazują więcej uczuć na ulicy wobec siebie, niż wobec kobiet, nie wyłączając własnych żon oczywiście.

Powitanie między Katarczykami wygląda dosyć zabawnie – są to zazwyczaj trzy pocałunki w prawy policzek – najpierw jeden, chwila przerwy w czasie której panowie oddalają się nieco jakby chcieli spojrzeć sobie w oczy, a potem dwa kolejne cmok cmok jeden po drugim. Tak to wygląda technicznie. Zapewniam, że do takiego widoku można się bardzo szybko przyzwyczaić, choć takiej wymianie uścisków towarzyszy więcej czułości niż w przypadku Francuzów czy Belgów. O trzymaniu się niektórych młodych Arabów za ręce w czasie spaceru nie będę się rozpisywał.

Nie trzeba chyba dodawać, że o jakiejkolwiek czułości między kobietą a mężczyzną na ulicy nie ma mowy. Co najwyżej trzymanie się za ręce – już niektóre katarskie małżeństwa (!) to robią, sam widziałem…

Ostatnio jednak zauważyłem nowe zachowanie – pocałunki w czubek nosa tudzież ocieranie się nosami przy powitaniu. Zupełnie jak u Eskimosów. Wygląda to jeszcze komiczniej niż pocałunki w policzek. Wydaje się, że to przejaw jakiejś nowej mody.

* Uspokajam niniejszym, że ja tej swoistej modzie ulegać nie zamierzam.

Edukacji arabskiej ciąg dalszy.

Mężczyzna może rozwieść się z żoną wypowiadając trzykrotnie formułkę „rozwodzę się z tobą”. W ostatnich latach furorę robią rozwody przez sms. Aby jednak przeciwdziałać zbyt pochopnej decyzji mężczyzny o rozwodzie Mahomet wprowadził zasadę, według której aby ponownie ożenić się z byłą żoną, musi ona najpierw wyjść za mąż za kogoś innego.

Kobieta aby uzyskać rozwód, musi się zwrócić do sędziego. Powodem może być złe traktowanie przez męża. Rozwiedziona kobieta ma niższy status społeczny, zwłaszcza gdy jest młoda i pragnie ponownie wyjść za mąż. Jeżeli jednak jest trochę starsza i ma odchowane dzieci, rozwód jest dla niej swojego rodzaju wolnością. Jeżeli ma dorastających lub dorosłych synów, staną się oni gwarancją jej niezależności. Paradoksalnie to synowie częściej zostają po rozwodzie z matką, a nie córki. Synów bowiem nie trzeba „strzec”, a młodociane córki należy uchować w dziewictwie do czasu zamążpójścia, czego lepszym gwarantem jest ojciec.

Zgodnie z zasadmi Koranu, w krajach muzułmanskich dozwolone jest wielożeństwo. Jest ono jednak obwarowane licznymi nakazami i zakazami. To prawo, niezwykle kontrowersyjne w świecie zachodnim, powstało tak naprawdę w celu ochrony interesów kobiet. Poligamia była zjawiskiem naturalnym na Półwyspie Arabskim głównie ze względu na liczne wojny oraz wysoką śmiertelność wśród mężczyzn. Była tez dobrym instrumentem prawnym służącym ochronie żony i dzieci zmarłego brata lub krewnego. Samotna wdowa nie mogła pozostawać bez opieki, a mieszkanie pod jednym dachem z obcym jej mężczyzną (np. bratem zmarłego męża) nie było akceptowane. Aby móc chronić potomstwo zmarłego brata, najlepszym wyjściem dla żonatego już mężczyzny stawało się małżeństwo z wdową jako drugą żoną. Ważnym czynnikiem było również to, że dzieci należą do rodziny męża, a nie żony. W przypadku powtórnego małżeństwa wdowy z osobą spoza rodziny męża, nie miałaby ona prawa wychowywać własnych dzieci.

Mężczyźni lubią chwalić się, że mają prawo poślubić cztery żony, zapominając często, że nie jest to ich przywilej, a ograniczenie oznaczające zakaz ożenku z więcej niż z czterema kobietami (!). Nie oznacza to wcale, że każdy mężczyzna w sposób dowolny i nieograniczony może wstępować w związki małżeńskie. Najważniejszą regułą jest nakaz jednakowego traktowania wszystkich żon – równa część czasu spędzanego z każdą z nich, a także wyposażanie żon w taki sam dobytek. Istnieje również obowiązek kochania wszystkich żon w tym samym stopniu.  Jeżeli pierwsza żona dostała od męża dom, ma on obowiązek zapewnić drugiej żonie takie same warunki. W świecie współczesnym to właśnie czynnik ekonomiczny powoduje, że mężczyzn nie stać na ponowny ożenek.

Małżeństwa z dwiema kobietami są dzisiaj rzadkością – generalnie można je tylko spotkać w biednych, niewykształconych społeczeństwach muzułmańskich ogarniętych wojną lub konfliktami. W środowisku elit intelektualnych wielożeństwo stało się niemodne. Ma na to również wpływ umacniająca się pozycja kobiet w społeczeństwie. Ponadto w sunnickiej odmianie islamu kobieta ma prawo zastrzec w kontrakcie ślubnym, że ewentualne kolejne małżeństwa jej męża mogą się odbyć tylko za jej zgodą.

Nadal bardzo popularne są małżeństwa w rodzinie, nawet wśród kuzynostwa pierwszego stopnia. Powodem tego jest często niechęć do dzielenia majątków rodzin, jak również ograniczone możliwości poznania ewentualnego kandydata lub kandydatki. Taka sytuacja wiąże się jednak z dużym ograniczeniem dla młodego męża i o wiele lepszą pozycją jego żony. Małżonek może być pod silną presją wujostwa dbającego o interesy młodej dziewczyny. Rodzina może skutecznie wyperswadować mu chęć powtórnego ożenku lub rozwodu.

Ile żon tyle dobrobytu?

Otóż jest. I to z dnia na dzień coraz większy. Oto kolejny updejt z sytuacji na katarskich drogach.

Cwaniak ostatnio ćwiczy skręcanie w prawo z lewego pasa. Dosyć prosty trik w sumie – wystarczy umiejętnie wykorzystać znany wszystkim w Doha mechanizm „nożyc” na rondzie. Jednocześnie ryzyko, że manewr się nie uda jest minimalne – zawsze istnieje możliwość objechania ronda dookoła – 270 stopni, co jest banalne gdy startujemy z lewego pasa przecież, a potem już skręt na zjeździe docelowym.

Czy jest to cwaniaczenie czy tylko próba przetrwania? Za wcześnie chyba, żeby to oceniać. Prawda jest taka, że wyżej wspomniany radzi sobie coraz lepiej, czas najwyższy zatem przejść do kolejnych, bardziej wymagających trików. Na przykład skręcanie w lewo przy wjeździe na rondo z prawego pasa (tu ryzyko porażki większe, bo można zostać zmuszonym do skrętu w prawo przez innego cwaniaka, który ćwiczy wyżej wspomniane „skręty w prawo z lewego”.

A co jeśli chcemy zawrócić? Udowodniono empirycznie że i to jest możliwe, choć próba odbyła się przy pewnych ułatwieniach – wjazd na rondo z trzech pasów, a szerokość ronda ledwo na dwa samochody (tę paranoidalną sytuację pt. 3=2 obserwuje się w 50% rond w Katarze) – tu mechanizm „nożyc” działa zatem podwójnie.

W międzyczasie cwaniak jest coraz lepszy w rozpoznawaniu intencji innych kierowców na drodze, a zwłaszcza cwaniaków. Okazuje się, że po kilku miesiącach praktyki już na kilkanaście metrów przed skrzyżowaniem czy rondem bardzo łatwo jest wyczuć, kto będzie jechał w lewo z prawego, albo w lewo z prawego. Bardzo przydatna umiejętność, bo pozwala uniknąć wypadku. A te czyhają na każdym kroku…

Próbka tego, jak się jeździ na dosiowych rondach:

A potem sami są atakowani – przez szefa UEFA – Michel’a Platini’ego, który kilka tygodni temu zarzucił im zbyt intensywne inwestowanie w angielskie kluby piłkarskie. Zapowiedział on również, że spróbuje to zwalczyć w całej Europie. Rada dla Katarczyków? – powinni rozwinąć ligę piłkarską we własnym kraju (Platini chyba nigdy nie był w Katarze, skoro wpada na takie dzikie pomysły).

No ale może tak z drugiej strony powinniśmy mieć wobec obrzydliwie bogatych Katarczyków trochę empatii? Co byśmy robili z pieniędzmi na ich miejscu? Ile siedmiogwiazdkowych hoteli można budować w jednej okolicy? Albo pięciogwiazdkowych linii lotniczych?