Wszystkie Wpisy

Zakończył się Ramadan. W końcu!

Teraz przyszedł czas na fiestę i wakacje. Atmosfera jak na majówkę – porozwieszali flagi na ulicach, fajerwerki w nocy, wszystko z okazji świąt Eid Al-Fitr (w niektórych językach określanych jako święto cukru, np. Zuckerfest czy Fête du Sucre – jako czas następujący po okresie postu, taki nasz – powiedzmy – karnawał).

Celebracja trwa trzy dni, ale wolnego od pracy jest zwykle więcej (jak na polskiej majówce). Jest to czas dawania i dzielenia się z innymi, stąd centra handlowe są pełne ludzi szukających prezentów dla swoich bliskich.

Przepełnione są również bary i dyskoteki – po miesiącu posuchy przyszedł czas na uzupełnienie płynów w organizmie. Niektóre alkoholowe przybytki reklamowały się, że pierwszego dnia po Ramadanie, „specjalnie dla tych najbardziej spragnionych” będą otwarte już od czwartej po południu. Generalnie nic się nie zmieniło – po miesiącu przerwy w barach wciąż te same twarze gości, ta sama muzyka, ci sami obsługujący. Tylko pogoda już mniej zniechęca do wychodzenia z klimatyzowanego pomieszczenia na taras na „świeżym powietrzu”.

Mimo końca Ramadanu wciąż nie mogę się odzwyczaić od tych restrykcji jedzenia i picia w miejscach publicznych – teraz zanim sięgnę po butelkę wody w samochodzie muszę się dwa razy zastanowić, czy już można czy nie…

Okazuje się, że Marriott w porównaniu z Intercontinentalem wypada blado. Impreza była udana, nadzwyczaj udana dla wszystkich. I wszystko przy absolutnym braku alkoholu.

 Zdjęcia i filmik powiedzą więcej niż słowa…

A wirujący panowie kręcili się przez ponad dziesięć minut bez przerwy – trudno wyjść z podziwu po obejrzeniu takiego show!

Miesiąc, w czasie którego miasto żyło głownie w nocy, powoli dobiega końca. Zdążyłem się już przyzwyczaić do tego, że o załatwieniu czegokolwiek przed dwudziestą można tylko pomarzyć. Za to wizyta w pralni, u samochodowego elektryka czy w najzwyklejszym warzywniaku grubo po północy wydaje się bułką z masłem. W czasie Ramadanu oczywiście.

Sześć i pół godziny w biurze każdego dnia (zamiast ośmiu i pół) mija nadzwyczaj szybko i za tym z pewnością będę tęsknił do następnego roku. Nie oznacza to wcale, że po najbliższym weekendzie będę się musiał stawić w biurze jak kiedyś o siódmej rano – wszak po prawdziwym poszczeniu należy się trochę wolnego. W tym przypadku mówimy o … ośmiu dniach wolnego!!! Przynajmniej dla pracowników mojej firmy – w tym roku nasz władca z dziewiątego piętra był dosyć hojny (liczba dni wolnych waha się między różnymi firmami).

Tęsknić będę również za ulicami, które stają się puste przy zachodzie słońca, czyli w trakcie Magrhib –wieczornej modlitwy. A tuż po modlitwie poszczący mają swój długo oczekiwany posiłek – jest to absolutnie najlepszy moment, żeby gdzieś dojechać w najkrótszym czasie. Z drugiej jednak strony należy unikać jazdy samochodem, gdy ci jeszcze-poszczący są dopiero w drodze do upragnionego jedzenia, bo … głodny kierowca to zły kierowca. Widziałem to nie raz, ah, szkoda słów normalnie.

W czasie południowej modlitwy z kolei napotkać można inny problem – w związku ze wzrostem potrzeb modlitewnych (tak bardzo charakterystyczne dla okresu świąt) brakuje miejsc w meczetach (zwłaszcza w piątek) i drogi wokół nich stają się nieprzejezdne. Na szczęście blokada jest dość krótka – zazwyczaj tylko kilkanaście minut – w Polsce jak procesja gdzieś się zatrzyma to odblokowanie drogi zajmuje trochę dłużej.

Okazją do spotkania była potrzeba integracji między pracownikami oraz poznanie tradycji Ramadanu. Mieszkańcy Doha wybierają się z całymi rodzinami bądź znajomymi do tzw. ‘Ramadan tent’, będących niczym innym, jak specjalnie udekorowanymi restauracjami w hotelach (płaci się za wstęp za noc).

Świętowanie odbywa się późno wieczorem i w nocy – stoły uginają się od żarcia, obżarstwo nie ma końca, a wszystko odbywa się z towarzyszeniem bardziej lub mniej tradycyjnej muzyki na żywo i/lub pokazów tańców itp. My mieliśmy okazję podziwiać zespół trzech muzyków (cymbały, bębenek i skrzypce), do których czasem dołączała kobieta śpiewająca jakieś arabskie piosenki i … Franka Sinatrę.

W międzyczasie gospodarz niestety znajdował więcej przyjemności w korzystaniu z własnego telefonu komórkowego, niż w rozmowie z nami. Dramatyzmu całej sytuacji dodawał fakt, że lokalny zwyczaj nakazywał mu zostać na imprezie do ostatniego gościa. To się nazywa prawdziwe wczucie się w role gospodarza wieczoru (i sponsora hehe).

Ogólnie wieczór dość udany, choć gospodarz właśnie wyglądał na zmęczonego – był to dla niego trzeci taki obowiązkowy wieczór z rzędu (przed nim jeszcze czwarty…), bo – nie wiedzieć czemu – cały dział został podzielony na cztery tury po 20 osób. Czy pisałem już, że celem była m.in. integracja, a nie separacja?

Uwaga – puenta (będzie ostro!) –> oto oblicze Kataru, gdzie rozsądnym myśleniem grzeszy mała garstka ludzi (i ja się do niej zaliczam!!!)

Znalazłem ciekawy filmik streszczający wszystko to, czego do tej pory tu nie napisałem. Film był nagrywany kilka lat temu, więc może się wydać mało aktualny (zwłaszcza liczba drapaczy chmur bardzo się zwielokrotniła). Ale ogólnie przekaz jest ponadczasowy.

Zwróćcie uwagę na krótki wywiad z Jego Wysokością Szejkiem, a zwłaszcza jego dumną odpowiedź na pytanie o to, czy Katarczycy płacą podatki. Chcecie wiedzieć? Oglądajcie!

Fryzjer dla mnie. Temat fryzjerów – czy chcecie czy nie – powraca.

Postanowiłem zbadać najtańszy segment cenowy męskich usług fryzjerskich w Doha. Fryzjerami są w nim najczęściej Hindusi. Takich salonów jest tu najwięcej, z wyglądu zwykle trudno je odróżnić od pijackiej meliny. Zwłaszcza że niezajętych niczym fryzjerów można na ogół zastać w pozycji leżącej na kanapach przed telewizorem, na których w normalnorynkowych warunkach siedzieliby oczekujący klienci – normalnorynkowe warunki trudno tu znaleźć (jest straszny przerost zatrudnienia, co właśnie widać na wspomnianych kanapach).

W każdym razie obrazek wylegujących Hindusów nie zachęca do zajrzenia do środka.

Się jednak zmusiłem. Zaprowadzono mnie od razu na zaplecze, stanowisko (chyba dla VIPów) pozasłaniano powiewającymi kotarkami (innych klientów obsługiwano bez zasłonek, hmmm). I się zaczęło.

Od włączenia telewizora nad moją głową i wybierania kanału specjalnie dla mnie. Bez pytania o moje zdanie usługodawca ustawił coś po niemiecku. No nie! Mówię kolesiowi, że ja po niemiecku nic nie rozumiem, że w sumie to może ten telewizor wyłączyć, bo po co i w ogóle. Nic tylko się speszył i po kolejnych dwóch minutach przerzucania kanałów ustawił jakiś film po angielsku. Myśl o tym, ż klejent będzie siedział na fotelu bezczynnie (i patrzył mu na ręce hehe), musiała nie mieścić się w jego horyzoncie myślowym. Co zrobić? Mus to mus!

To był tylko początek szopki. Potem już tylko dokładne mycie grzebieni i nożyczek (tak, żebym wszystko widział). Pozostałe narzędzia trzymane były w przezroczystym pojemniku przypominającym chlebak, przy czym w środku świecił się ultrafiolet. […] Włot k***a tiechnologija.

Na strzyżeniu się nie skończyło – masaż głowy przy myciu włosów powiedzmy, że można uznać za standard. Masaż karku? Powiedzmy, że też do zaakceptowania. Ale jak koleś przeszedł do masowania przedramion powiedziałem dość. Ile można u fryzjera siedzieć? Godzina zegarowa, którą tam spędziłem to było i tak za długo (zabawa z telewizorem plus polerowanie tych grzebieni naprawdę zajęło sporo czasu). To był absolutnie najdłuższy pobyt na fotelu fryzjerskim w moim życiu. Mogło to trwać jeszcze dłużej, boję się myśleć jak to się mogło skończyć (tak, już widzę te wasze komentarze…).

Takiego traktowania to ja nigdy w życiu nie doświadczyłem u fryzjera (nawet w Sheratonie). A cena taka, że niższą trudno sobie wyobrazić. Czasem jednak chyba wolałbym zapłacić trochę więcej i uniknąć tej całej zbędnej szopki. Szkoda czasu po prostu…

Przynajmniej w katarskim PZU. Przyszło mi wykupić ubezpieczenie na samochód na kolejny rok. Trudno się trochę w tych tutejszych ubezpieczeniach połapać, bo podstawowa składka zwana ‘full cover’ owszem ubezpiecza kierowcę, ale pasażerów już niekoniecznie. Zależy jakich pasażerów. I tu niespodzianka – osoby niebędące członkami rodziny są wliczone automatycznie. Rodzina? – nie, po co!? Za rodzinę trzeba dopłacić kilkaset rijali rocznie (wtedy ponoć się ma ‘full full insurance’). Postanowiłem nie skorzystać z opcji rodzinnej, z wiadomych względów.

Niestety nie przewidują zniżek za bezszkodową jazdę – tak jakby wychodzili z założenia, że to tutaj niemożliwe. Nawet jak ktoś jeździ rozsądnie, to przecież na sąsiednim pasie może trafić na idiotów takich, jak na załączonym obrazku.

Rzeczywiście patrząc na te akrobacje można by w tę logikę ubezpieczeniową zacząć wierzyć. To też był powód, dla którego nie zdecydowałem się na wybranie tańszej o 300 rijali opcji ubezpieczenia, przy której szkody poniżej 1000 rijali musiałbym pokrywać z własnej kieszeni. Za duże ryzyko…