Kategoria: Qatar way

Przemysl turystyczny w Katarze niedawno bardzo adekwatnie podsumowano jednym zdaniem:

If there is a tourist in Qatar, he must have missed his connecting flight.

Dopatrywalbym sie tu nieskromnie odniesienia do roli Qatar Airways jako przewoznika sieciowego oferujacego loty np. z Europy na Daleki Wschod (np. Bali Denpasar, och, ach!) z przesiadka w Doha. Odsetek pasazerow ktorzy po wyladowaniu w Doha nie przesiadaja sie do kolejnego samolotu jest wrecz fenomenalny w skali swiatowej – widac to najlepiej po dlugosci (krotkosci raczej) kolejki do odprawy paszportowej dla osob wjezdzajacych do Kataru w porownaniu do kolejek do stanowisk transferowych dla lecacych dalej. Obserwacja amatorska wskazuje, ze na kazdym locie (np. z Europy) takich nieprzesiadajacyh sie jest nie wiecej niz kilkanascie osob. Az milo stawac do tej krotszej kolejki 🙂

Mimo to tutejsze wladze twierdza, ze turystyka w Katarze kwitnie.

W Warszawie na Mysiej był kiedyś taki fajny urząd – cenzurą zwany. Myślicie zapewne, że wszyscy cenzorzy wyginęli, albo i zostali zmuszeni przez życie do przeniesienia się ze stołkiem do Chińskiej Republiki Ludowej? Otóż nic bardziej mylnego – w Katarze cenzura ma się bardzo dobrze. Pracy dla cenzorów jest jednak na pewno mniej niż kiedyś, bo przyszła automatyzacja. Ot, na przykład taka.

Zaskakujące? Zadziwiające? A może wkurzające?? Frustrujące? Wyobraźcie sobie, jakie inne słowa przychodzą mi na język, gdy mi to wyskakuje. I wcale nie poszukuję pornosów… Komu odebrało mowę niech się wypowie!

Bardzo dużo stron jest zablokowanych, a popularny w Polsce – całkiem niewinny przecież – joemonster jest tylko jedną z wielu.

Niedawno jeszcze wielu Polaków narzekało na Kaczy-państwo i ślepą walkę z teletubisiem-niby-gejem i słusznymi czy nie atakami Bliźniaków na media, ale jak to porównać do całkowitej blokady takich stron jak joemonster w Katarze?

Następnym razem, gdy któreś z Was będzie podsyłać mi link do jakiegoś śmiesznego filmiku itp. to – błagam – dwa razy się zastanówcie, czy ja będę go mógł zobaczyć. No chyba, że niskim kosztem chcecie wyprowadzić mnie z równowagi. Jeśli tak, to proszę bardzo…. Czekam!

Pamiętacie, jak narzekałem na brak chodników? Oto przynoszę kolejne dowody.

Przyznaję, że już nawet mnie to nie zaskoczyło. Nie tak, jak zaskoczyłoby kiedyś. Obojętność czy co?

To nie wszystko. Kwestie pieszych rozwiązuje się w Dosze w dość osobliwy sposób. Bo na wspomnianym przystanku znajdziecie taki napis…

Banalne? Czy ktoś jest w stanie to skomentować, czy tak jak mi odjęło Wam mowę?

Odwaga kobiety, żeby spotkać się ze znajomym facetem. Gdzież się ta odwaga kończy, a gdzie zaczyna się ryzyko?

Otóż wygląda na to, że ta granica jest w Katarze trochę przesunięta.

Jedna ze znajomych Europejek, która ledwie kilka tygodni temu przyjechała do Kataru, opowiedziała nam o swoich planach wycieczki na safari na pustynię. Wydmy, cztery koła, adrenalina, wiatr w oczy itd. Współtowarzyszem miał być kierowca, który codziennie dowozi ją i wiele innych osób do pracy.

Jedynym współtowarzyszem!!! W sumie nawet można by powiedzieć, że to kolega z pracy.

Opowiedziała o tym tak sobie, zupełnie nieświadoma tego, jak nietypowa będzie nasza reakcja. Jako osoby obyte w tutejszej kulturze (to doświadczenie – wierzcie lub nie – przychodzi nadzwyczaj szybko), wszyscy, dosłownie wszyscy stanęliśmy jak wryci.

– „To ty się nie boisz?”

– „Nie, a czego?”.

Pamiętając nasze całkiem niedawne doświadczenie ze śledzącym mercedesem, nie mogliśmy uwierzyć, że o tych planach mówiła serio. Naiwne zapewnienia o tym, że to tylko kolega z pracy, że tylko w dzień i w ogóle to co on mógłby jej zrobić? – No chociażby zostawić samej sobie wielbłądom na pożarcie na środku pustyni (to tzw. opcja ‘light’, pozostałe zostawiam waszej wyobraźni).

Ocenę tej wielkiej naiwności (wynikającej po prostu z braku doświadczenia socjalnego w kraju arabskim) pozostawiam do waszej oceny (bardzo obiektywnie się wyraziłem, przepraszam).

Najlepsze jest to, że wszyscy słuchający mieli taki sam pogląd na całą sytuację. Nawet ci, którzy są tu kilka miesięcy.

Okazuje się zatem, że safari samo w sobie rzeczywiście może być źródłem adrenaliny, ale istnieją w Katarze sposoby, żeby te dawkę adrenaliny spotęgować. Jalla!!

Komu by przyszło do głowy zamalowywanie wizerunku Prosiaczka – przyjaciela Kubusia Puchatka w książeczkach przeznaczonych dla dzieci? Ano tym, którym Prosiaczek kojarzy się z bekonem, a bekon z wieprzowiną, zwaną tutaj ‘porkiem’. Otóż w największej księgarni w Doha (nie licząc Virgin Megastore), będącej własnością notabene Saudyjczyków, klienci mogli zobaczyć, jak „wandale” zamalowali Prosiaczka we wszystkich dostępnych egzemplarzach. Oto dowody zamieszczone na innym blogu.

 

 

Trudno w to uwierzyć, mam wrażenie, że coraz mniej rzeczy opisywanych na tym blogu jest was w stanie zaskoczyć, prawda?

Wspomniany bekon jest przedmiotem dosyć częstych żartów wśród innowierców. Marzy się on nam przy zamawianiu jedzenia w restauracji. Przychodzi on na myśl, gdy słyszymy, że ktoś ze znajomych właśnie wrócił z Europy czy Dalekiego Wschodu i pytamy wtedy: „A jadłeś/jadłaś bekon?! Mhmmm, jak my ci zazdrościmy…” Ostatnio nawet ksiądz w kościele katolickim w Doha przy okazji kazania, wymieniając ludzkie marzenia – te duże i małe – wymieniał po kolei: land cruiser, willa z basenem, śniadanie podane do łóżka, bekon, PRAWDZIWY BEKON. Miałem wrażenie, że został wtedy zrozumiany jak rzadko kiedy. Jak widać wszyscy nie-muzułmanie w Katarze marzą o tym samym. Ja też.

Bekon tutaj można kupić, tyle że z indyka, a to nie to samo – wiadomo!

Uwaga – na pierwsze śniadanie po przylocie do Polski niniejszym zamawiam jajecznicę z polskich jajek. Z boczkiem. Serdecznie dziękuję za pozytywne rozpatrzenie mojej prośby.

Zakończył się Ramadan. W końcu!

Teraz przyszedł czas na fiestę i wakacje. Atmosfera jak na majówkę – porozwieszali flagi na ulicach, fajerwerki w nocy, wszystko z okazji świąt Eid Al-Fitr (w niektórych językach określanych jako święto cukru, np. Zuckerfest czy Fête du Sucre – jako czas następujący po okresie postu, taki nasz – powiedzmy – karnawał).

 

Celebracja trwa trzy dni, ale wolnego od pracy jest zwykle więcej (jak na polskiej majówce). Jest to czas dawania i dzielenia się z innymi, stąd centra handlowe są pełne ludzi szukających prezentów dla swoich bliskich.

Przepełnione są również bary i dyskoteki – po miesiącu posuchy przyszedł czas na uzupełnienie płynów w organizmie. Niektóre alkoholowe przybytki reklamowały się, że pierwszego dnia po Ramadanie, „specjalnie dla tych najbardziej spragnionych” będą otwarte już od czwartej po południu. Generalnie nic się nie zmieniło – po miesiącu przerwy w barach wciąż te same twarze gości, ta sama muzyka, ci sami obsługujący. Tylko pogoda już mniej zniechęca do wychodzenia z klimatyzowanego pomieszczenia na taras na „świeżym powietrzu”.

Mimo końca Ramadanu wciąż nie mogę się odzwyczaić od tych restrykcji jedzenia i picia w miejscach publicznych – teraz zanim sięgnę po butelkę wody w samochodzie muszę się dwa razy zastanowić, czy już można czy nie…

 

Okazuje się, że Marriott w porównaniu z Intercontinentalem wypada blado. Impreza była udana, nadzwyczaj udana dla wszystkich. I wszystko przy absolutnym braku alkoholu.

 Zdjęcia i filmik powiedzą więcej niż słowa…

A wirujący panowie kręcili się przez ponad dziesięć minut bez przerwy – trudno wyjść z podziwu po obejrzeniu takiego show!

 

 

Miesiąc, w czasie którego miasto żyło głownie w nocy, powoli dobiega końca. Zdążyłem się już przyzwyczaić do tego, że o załatwieniu czegokolwiek przed dwudziestą można tylko pomarzyć. Za to wizyta w pralni, u samochodowego elektryka czy w najzwyklejszym warzywniaku grubo po północy wydaje się bułką z masłem. W czasie Ramadanu oczywiście.

Sześć i pół godziny w biurze każdego dnia (zamiast ośmiu i pół) mija nadzwyczaj szybko i za tym z pewnością będę tęsknił do następnego roku. Nie oznacza to wcale, że po najbliższym weekendzie będę się musiał stawić w biurze jak kiedyś o siódmej rano – wszak po prawdziwym poszczeniu należy się trochę wolnego. W tym przypadku mówimy o … ośmiu dniach wolnego!!! Przynajmniej dla pracowników mojej firmy – w tym roku nasz władca z dziewiątego piętra był dosyć hojny (liczba dni wolnych waha się między różnymi firmami).

Tęsknić będę również za ulicami, które stają się puste przy zachodzie słońca, czyli w trakcie Magrhib –wieczornej modlitwy. A tuż po modlitwie poszczący mają swój długo oczekiwany posiłek – jest to absolutnie najlepszy moment, żeby gdzieś dojechać w najkrótszym czasie. Z drugiej jednak strony należy unikać jazdy samochodem, gdy ci jeszcze-poszczący są dopiero w drodze do upragnionego jedzenia, bo … głodny kierowca to zły kierowca. Widziałem to nie raz, ah, szkoda słów normalnie.

W czasie południowej modlitwy z kolei napotkać można inny problem – w związku ze wzrostem potrzeb modlitewnych (tak bardzo charakterystyczne dla okresu świąt) brakuje miejsc w meczetach (zwłaszcza w piątek) i drogi wokół nich stają się nieprzejezdne. Na szczęście blokada jest dość krótka – zazwyczaj tylko kilkanaście minut – w Polsce jak procesja gdzieś się zatrzyma to odblokowanie drogi zajmuje trochę dłużej.