Wszystkie Wpisy

Katar się stara o organizację wyścigów F1. w sumie to chyba nawet mamy spore szanse – do tej pory wyścigi odbywały się za miedzą, czyli w Bahrajnie, w przyszłym roku po raz pierwszy zostaną zorganizowane w stolicy Emiratów Arabskich – Abu Dhabi. Najwyraźniej lokalny klimat nie stanowi tak dużej przeszkody jak w przypadku Olimpiady. A tor? – oczywiście że jest już gotowy i co roku odbywają się na nim wyścigi motocyklowe światowej klasy. Na potrzeby F1 trzeba by go podobno trochę przebudować, ale to już przecież pestka. Pytanie tylko czy trzy wyścigi Formuły 1 w tak niedalekich miejscach to nie przesada?

Władze Kataru nie zaprzestają starań o zwrócenie uwagi świata na ten malutki kraj i starają się o organizację coraz większej liczby globalnych wydarzeń sportowych  – po odrzuceniu oferty Doha na igrzyska olimpijskie w 2016 roku pojawiły się głosy, że będziemy się starać o organizację piłkarskich mistrzostw świata w … 2018 roku. Ciekawe który z moich tutejszych znajomych doczeka tej imprezy mieszkając cały czas w Katarze? Bo na pewno nie ja!

 

 

Mam do opisania historię kryminalną. Krótka jest, wręcz banalna. Usiądźcie drogie dzieci. I słuchajcie.

Wracam ostatnio do domu po całym dniu spędzonym na plaży. Jest tuż przed północą. Pod moim budynkiem dwa samochody policyjne. Nietypowy widok w Katarze (tu prawie w ogóle policji się nie spotyka, a co dopiero pod własną klatką, w sile dwu land cruzerów!?!). Zły znak, myślę sobie, wdrapując się po schodach słyszę jakieś hałasy na klatce, mijam pierwsze piętro i nic. Najwyraźniej coś musi się dziać na moim drugim piętrze. Kolejny zły znak. Po chwili moim błękitnym oczom ukazuje się moja współlokatorka. Stoi w piżamie i rozmawia nerwowo z policjantem, czasem coś krzyczy. Z naszego mieszkania w sumie tez jakieś krzyki dochodzą. Oczywistym chyba jest, że od tego momentu stoję jak wryty. Po chwili, za plecami policjanta, współlokatorka M. informuje mnie, że nie mogę teraz wejść do mieszkania (przecież nawet nie zamierzam tam wchodzić!), bo wokół jest policja, która nie powinna się dowiedzieć, że my – mężczyzna i kobieta – mieszkamy pod jednym dachem. Nadmienia tylko, że jej chłopak właśnie wrócił z urlopu i coś mu odbiło, przystawiał jej nóż do gardła w oczekiwaniu na jej przyznanie się do rzekomej zdrady. Ja tymczasem po cichu wycofuję się z całego zamieszania, spędzam noc u znajomych. Taka historia.

Mi to się przytrafia! Na szczęście miałem ze sobą ręcznik plażowy itp., więc noc poza domem nie była aż takim problemem. W ostateczności mogłem też spać w samochodzie, ale byłoby chyba trochę za gorąco. A wszystko dlatego, że oficjalnie w Katarze dopuszczane jest mieszkanie kobiety i mężczyzny pod jednym dachem tylko w przypadku, gdy stanowią oni rodzinę (prawo z oczywistych względów powszechnie łamane – jakby coś to ja nic nie wiem). W celu uniknięcia dalszych problemów byłem zmuszony spędzić noc z dala od mojego pokoju.

Następnego dnia rano wróciłem do domu, wszystko na szczęście po staremu, prawie po staremu – współlokatorka M. akurat sprzątała rzeczy swojego już byłego lubego. Sprzątała, czyli w praktyce się ich pozbywała (mi się dostała w spadku ładowarka do telefonu, bo akurat tego dnia mi się zepsuła). A luby? Oczywiście siedzi w areszcie (prawdopodobnie na oddziale psychiatrycznym). Oczywiście czeka go deportacja. Żadnych praw na terenie Kataru już w tym momencie nie ma (nawet do swoich prywatnych rzeczy, włączając ładowarkę do telefonu!). Czy ktoś mógłby mi pomóc w skonfrontowaniu powyższego z wykładnią jakiejś konwencji praw człowieka itp.?

Jak widać historie kryminalne w Katarze są bardzo krótkie. Biedna ta moja współlokatorka, biedny jej były narzeczony. Może trochę za dużo filmów bollywódzkich się naoglądali? – tam zwykle chyba są szczęśliwe zakończenia?!?

A jednak mamy się czym pochwalić. Mimo „tylko” trzeciego miejsca na świecie w kategorii PKB w przeliczeniu na głowę mieszkańca, Katar prowadzi w kategorii: emisja dwutlenku węgla per capita. Brawo! W ciągu ostatnich piętnastu lat, w związku z dynamicznym rozwojem gospodarczym, emisja tego gazu potroiła się!

Osobiście myślałem, że w tej kategorii zwycięzcą mógłby być Teheran (tamtejsze zatrute spalinami powietrze badałem wszak osobiście całkiem niedawno).

W każdym razie wysoki wynik naszego księstwa w tej regionalnej statystyce nie powinien nikogo dziwić – samochodów na ulicach coraz więcej, zwłaszcza tych z dużymi silnikami. Dodatkowo brakuje tu motywacji do redukcji ilości spalin, skoro benzyna jest tańsza nie tylko od barszczu, ale także od … wody!

Pozdrawiam. Bardzo gorąco pozdrawiam.

 

 

Ledwo kilka dni temu napisałem jak wygląda kataryzacja w teorii, a tu proszę bardzo, kilka dni później miałem okazję zobaczyć to w praktyce. W życiu naszego działu pojawił się Katarczyk. Taki prawdziwy, w białym diszdaszu! Początkowo towarzyszyło temu niedowierzanie – trudno się dziwić, w końcu jest jedynym (być może nawet pierwszym w historii) Arabem na całym piętrze! Do tej pory przecież dominowali Hindusi (zresztą nadal dominują 🙂

Jego pojawieniu się towarzyszyło także wiele plotek, ponieważ nie został należycie nam przedstawiony (czytaj w ogóle nie był przedstawiony, po prostu z dnia na dzień zaczął przychodzić rano, wychodzić po południu). Tak jakbyśmy nie byli godni jego uwagi. Jednak co by nie mówić, wydaje się całkiem spoko, uśmiecha się, śmieje się  z „naszych” żartów, ale ogólnie jest dość bierny. Może to nasza wina i to my powinniśmy do niego zagadać? Sęk w tym, że większość się boi, w końcu to Katarczyk, nawet szefowie działu wyglądają na speszonych i dają mu straszne luzy. Założenie jest proste – prawdopodobnie znalazł się u nas a nie gdzie indziej po znajomości, a zatem ma kontakt do Prezia, a tego ostatniego należy się bać!

Wypadałoby jeszcze napisać co nasz Katarczyk u nas robi. Chyba niewiele – wystarczy, że przychodzi codziennie około 8.20 (czyli ponad godzinę po nas), wychodzi chwilę po 14 – godzinę przed nami. Siedzi przed swoim laptopem (dostał laptopa, wow!) przy biurku, które jest odizolowane od całej reszty tłumu (jak na Katarczyka przystało, czyli z jakąś taką godnością, czy cuś). Normalnie w kącie siedzi! Biedaczek! – ciekawe co on o tym myśli. Dziwnie jakoś.  A w sumie to – jak się dowiedzieliśmy – jest stażystą na programie menedżerskim. To QR ma taki program?  Najwyraźniej tylko dla Katarczyków. Chcą od razu zrobić z nich menedżerów. I dlatego sadzają ich w kącie. Powodzenia!

Pojęcie coraz popularniejsze, ale bynajmniej nie chodzi w nim o naturalizację przybyszów z zagranicy i nadawanie im obywatelstwa katarskiego (takie próby może i miały miejsce, np. w stosunku do piłkarzy grających w tzw. 🙂 lidze katarskiej, nie wykluczając Jacka Bąka!).

Kataryzacja jest próbą (podkreślam, próbą!) zwiększenia proporcji Katarczyków zatrudnionych w na terenie kraju. Lepiej późno niż wcale – nareszcie się obudzili z naftowo-gazowego snu i zauważyli potrzebę zrobienia coś ze swoim wolnym czasem.

Obecnie jest tak, że większość siły roboczej stanowią przyjezdni z zagranicy tacy jak ja. O odwróceniu tej proporcji w ogóle nie ma mowy, bo „lokalsi” stanowią ledwo 15% populacji – tu nie pomoże nawet fakt, ze wszystkie te rodziny są baaardzo wielodzietne. Cele procentowe mówią same za siebie – 50% na niewyspecjalizowanych stanowiskach w urzędach publicznych oraz 20% w sektorze prywatnym. Warto zauważyć, że przy obecnym tempie napływu nowych ekspatów utrzymanie udziału Katarczyków wśród ogółu zatrudnionych będzie sporym wyzwaniem, nie mówiąc już o jego podniesieniu.

Potrzeba zwiększenia zatrudnienia wśród autochtonów połączona ze zmniejszeniem zależności od zagranicznej siły roboczej wydaje się zrozumiała. Obawy i kontrowersje mogą się jednak pojawić gdyby wziąć pod uwagę, że firmy prywatne będą zmuszane do zatrudniania Katarczyków lub wręcz wymieniania ich z dotychczasowymi pracownikami. Obawy tym większe, że Katarczycy – podobnie jak inni arabowie – nie słyną ze zbytniej efektywności podczas pracy.

Jak szybko pomysł zostanie porzucony? Innymi słowy – jak szybko prywatne firmy znajdą sposób na obejście przepisu, który jest mądry w zamierzeniu, ale trudny do wykonania, a w wielu przypadkach również kosztowny dla firm?

Kataryzacja to kolejny program tego typu w regionie Zatoki Perskiej. Dużo wcześniej wprowadzono omanizację (już w 1988 roku!) oraz emiratyzację. Ta pierwsza podobno okazała się sporym sukcesem, ta druga w dużo mniejszym stopniu. Jak będzie z kataryzacją? – szczerze mówiąc nie jestem jedynym pesymistą w tej kwestii.

Na pewno zetknęliście się z interpretacją modeli społeczno-ekonomicznych na przykładzie dwóch krów. Po regionie Zatoki krąży ostatnio jej lokalne rozwinięcie. Przyjemnej lektury.

ŚWIATOWE MODELE SPOLECZNO-EKONOMICZNE

Socjalizm – masz dwie krowy, jedną musisz oddać sąsiadowi.

Komunizm – masz dwie krowy, państwo zabiera obie i daje ci w zamian trochę mleka.

Faszyzm – masz dwie krowy, państwo zabiera obie i sprzedaje ci trochę mleka.

Nazizm – masz dwie krowy, państwo zabiera obie i cię rozstrzeliwuje.

Biurokratyzm – masz dwie krowy, państwo zabiera ci obie, jedną zabija, drugą doi i wylewa mleko.

Kapitalizm – masz dwie krowy, sprzedajesz jedną i kupujesz byka, wkrótce masz pokaźne stadko i jesteś "zarobiony".

Model amerykański – masz dwie krowy, sprzedajesz trzy fikcyjnej spółce zarejestrowanej na Kajmanach, a przy okazji prowadzonej przez twojego brata, jednocześnie składasz wniosek o zwrot nadpłaconego podatku za pięć krów, prawa do pozyskiwania mleka od tych sześciu krów przekazujesz poprzez pośrednika posiadaczowi pakietu większościowego, który odsprzedaje Ci prawa własności do wszystkich siedmiu krów. Doroczny raport informuje że twoja firma posiada osiem krów z możliwością pozyskania jeszcze jednej, sprzedajesz jedną krowę by kupić sobie posadę senatora, wiec zostaje ci dziesięć krów.

Model francuski – masz dwie krowy, ogłaszasz strajk, wywołujesz zamieszki i organizujesz blokadę dróg, ponieważ chcesz mieć trzy krowy.

Model japoński – masz dwie krowy, drogą zmian genetycznych sprawiasz, że są dziesięć razy mniejsze i dają dwadzieścia razy więcej mleka. Powstaje kreskówka o twoich krowach.

Model niemiecki – masz dwie krowy, żyją sto lat, jedzą raz w miesiącu i same się doją.

Model włoski – masz dwie krowy, ale nie wiesz gdzie one są, postanawiasz iść na lunch.

Model rosyjski – masz dwie krowy, liczysz je i wychodzi, że masz pięć krów, liczysz ponownie i tym razem wychodzi jedenaście, wszystko jest ok, pijecie dalej.

Model szwajcarski – masz pięć tysięcy krów, żadna z nich nie jest twoja, każesz ich właścicielom słono płacić za przechowanie.

Model chiński – masz dwie krowy, doi je trzysta osób, chwalisz się niskim bezrobociem i dużą wydajnością, aresztujesz dziennikarza, który próbuje dociec prawdy.

Model hinduski – masz dwie krowy, czcisz je…

Model brytyjski – masz dwie krowy, obie są chore…

Model IV RP – masz dwie krowy, specjalnie powołana komisja sejmowa wymusza zmiany w prawie i posiadanie krów staje się niezgodne z Konstytucją, twoje krowy zostają zarekwirowane, a dochód z ich sprzedaży przeznaczony na budowę Świątyni Bożej Opatrzności.

I wreszcie…

Model libański – masz dwie krowy, jedna jest w rękach Syrii, druga jest własnością rządu.

Model egipski – masz dwie krowy, obie głosują na Mubaraka.

Model z Dubaju – masz dwie krowy, tworzysz dla nich stronę internetową i reklamujesz je we wszystkich magazynach. Budujesz „Cow City” bądź „Milk Village”. Sprzedajesz ich mleko zanim jeszcze zostały wydojone. Kupcami są szemrani inwestorzy, którzy mają nadzieję na odsprzedanie nieistniejącego jeszcze mleka ze stuprocentowym zyskiem. Sprowadzasz Tigera Woodsa na ceremonię pierwszego dojenia krów w celu zwiększenia zainteresowania mediów.

Model z Sharjah – masz dwie krowy, które sprzedajesz inwestorowi z Dubaju. Krowy utykają w korku w drodze do Dubaju i zdychają. Masz teraz zero krów.

Model z Abu Dhabi – masz dwie krowy. I co z tego? Przecież masz również pola naftowe!

Model katarski – pożyczasz dwie krowy od Dubaju, aby dowiedzieć, się czy możliwe będzie powtórzenie tu tego, co zrobili w Dubaju. Krowy spędzają [raczej nudny] tydzień w Doha i mają wrócić do Dubaju. Na lotnisku są zatrzymane, gdyż nie zdążyły opłacić siedmiu mandatów za zbyt szybką jazdę, a w komputerze nie  można odnaleźć ich exit permit. [od siebie dodałbym tutaj jeszcze to, że nawet po przejściu tych wszystkich formalności  nie uda im się wejść na pokład na dwa najbliższe rejsy, bo niejaki Leon przesadził z overbookingiem na Dubaju…]

Plus odrobina prawdy. Łatwo się domyślić, że obecnie patrzę na ten świat zupełnie inaczej niż jeszcze rok temu przed przyjazdem w te okolice. Ba! Nawet sześć miesięcy temu mój pogląd był dość różny od dzisiejszego, a ten będzie prawdopodobnie dalej ewoluował (jednak nie wiadomo jeszcze w którą stronę).

Skecz wklejony poniżej jest doskonałym przykładem na to, jak łatwo jest wyrobić lub podtrzymać panujące stereotypy. Muzyka pandżabi (de facto z Indii przecież), taniec też rodem z Bollywood. A na tym tle Arabowie. Niech im będzie.

Faktem jest, że społeczeństwa nad Zatoką Perską są bogate, ale nie oznacza to, że każdy Katarczyk czy obywatel Zjednoczonych Emiratów ma kilkanaście mercedesów w garażu – rozwarstwienie społeczne tutaj też występuje, choć trzeba przyznać, że najniższa warstwa nie klepie biedy w naszym rozumieniu – najtańszy samochód prowadzony przez Katarczyka jaki do tej pory zaobserwowałem to nowiutka toyota corolla (nie jest źle, co?).

A kwestia kobiet? To już wątek na oddzielną historię. Trochę tu w kabarecie przesadzili, ale to w końcu tylko kabaret. Domyślamy się (!), że zdjęcia w paszportach kobiety mają, tylko procedura na przejściach granicznych wygląda trochę inaczej – wydzielone stanowiska odprawy paszportowej dla kobiet, najczęściej za kotarką, a weryfikacji dokonuje oczywiście kobieta. Na zakończenie – żeby nie było zbyt poważnie – odsyłam na sąsiedni blog – tam też jest o zdjęciach arabskich kobiet.