Kategoria: Qatar way

Trudno jednak porównywać Dohę do Sajgonu. Tam ruch uliczny wydaje się chaotyczny, ale w rzeczywistości wszystko odbywa się przy bardzo małych prędkościach i jest bezpiecznie. W Doha prędkości są o wiele większe, i tu jest problem. Brak empatii, wyobraźni, zwykła głupota. Co roku w wypadkach drogowych ginie tu wiele ludzi, m.in. tych, którzy przejeżdżali na zielonym i nie zauważyli, że jakiś idiota przejeżdża na czerwonym, wprost na nich. Rząd katarski próbuje z tym wszystkim walczyć – kampanie społeczne – krwawe zdjęcia w okolicach skrzyżowań z napisem ‘enough’ itp. – o skuteczności chyba nie ma sensu pisać.

Ostatnio wprowadzono surowsze kary za wykroczenia, w tym system punktowy przewidujący odebranie prawa jazdy. Komentatorzy od razu stwierdzili, że już niedługo ulice Doha będą puste… Należałoby jednak założyć, że policja będzie te kary egzekwować, zwłaszcza w stosunku do Katarczyków, którzy często stoją ponad prawem. Wprowadzono m.in. karę od 3000 do 10000 riyali za używanie telefonu w czasie jazdy. Katarczyków będzie stać na jej zapłacenie… W przepisach wyszczególniono ponadto tak nieprawdopodobne lecz nagminne wykroczenia tutejszych kierowców, jak jazda pod prąd, powodowanie hałasu, nieustępowanie drogi samochodom na sygnale(!!!). Przewidziano za to również karę więzienia od roku do trzech lat.

Jeśli Katarczyków nikt nie ruszy, to może przynajmniej pozostali zaczną się stosować do przepisów? Inszallah.

I jeszcze ilustracja wizualna. Bardzo katarski sposób na ominięcie korków. Oczywiście oficjalnie zabroniony. Głośniki niepotrzebne.

Miara się przegięła. Mam dość normalnie. Jadę samochodem, a Hindus na rowerze prawie wjechał pod koła. Przejeżdżał skrzyżowanie na ukos i tylko dlatego, że on sam w ostatniej chwili widząc, że nadjeżdżam, skręcił kierownicę i udało się uniknąć „kolizji”. Brakowało 20 cm. Najczęściej do tej pory byłem zmuszony unikać wypadku, gdy rowerzysta jechał pod prąd (!!!) przy prawej krawędzi ruchliwej drogi. Przestało mnie to już zaskakiwać.

Samobójcy! Tym ludziom całkowicie brakuje jakiegokolwiek rozsądku, czy instynktu samozachowawczego. Każdy jedzie w taką stronę drogi, jak mu wygodnie. O pieszych idących ulicą nawet nie wspomnę…, bo chodników jak nie było, tak nie ma. Nawet na ukos przez skrzyżowanie. Podpowiedziano mi, że dla tych biednych ludzi taki wypadek to może być gwiazdka z nieba, bo dostaną odszkodowanie i rodzina będzie miała z czego żyć. A oni? No właśnie, nie od dziś wiadomo, że bieda zmusza ludzi do tak ostatecznych czynów. Od dziś zwalniam na drodze. Mam w nosie samochody, które stoją za mną i trąbią lub mrugają światłami, pokazując, że im się śpieszy. Mi się nie śpieszy i muszą to przyjąć do wiadomości kurna. Jak nie to niech wy***. Tyle.

Tak. Zdenerwował mnie ten niedoszły (na szczęście) samobójca na dwóch kółkach.

Drogi w Katarze są bardzo niebezpieczne. Większość wybudowano bardzo niedawno – są szerokie, wygodne, prawie jak autostrady. Więc wszyscy pędzą niewiadomo dokąd. Ale nawet na takich nowiutkich drogach zdarzają się niespodzianki w postaci olbrzymich dziur czy wystających studzienek. O drogach, które z założenia mają mieć gorszy status lepiej nie wspominać.

Źródłem rzeczonego niebezpieczeństwa są również najzwyklej w świecie ludzie. Większość kierowców się gdzieś śpieszy i na każdym kroku to pokazują. Za nic mają sobie wszelkie zasady – najważniejsi są oni i ich świeżo wypolerowany olbrzymi samochód z napędem na cztery koła. Pomimo surowych kar za przekraczanie prędkości Land Rovery zwalniają tylko w okolicy fotoradarów (spoko, niech zwalniają), albo i nie (bo czym jest dla nich mandat za 300 riyali). Powszechne jest tu mruganie długimi światłami, zwłaszcza po zmroku. Wcale nie oznacza to ‘wpuszczam cię, jedź!’ tak, jak w Polsce. Wręcz przeciwnie – ‘uważaj, bo jadę i nawet nie próbuj jechać przede mną’. W przypadku, gdy mrugają hummery itp. przekaz jest jeszcze bardziej dosadny: ‘zjeżdżaj mi z drogi, tylko nie hamuj, bo w przeciwnym wypadku cię rozjadę i nawet tego nie zauważę’. Strach się bać normalnie.

Jedno jest pewne – świata nie zbawię, więc do lokalnych uwarunkowań trzeba się przyzwyczaić i dostosować. I już.

Większość kierowców nie używa kierunkowskazów. Zdarzają się oczywiście wyjątki (na przykład ja), ale rzadko. W sumie doprowadza mnie to do szału – próbuję się włączyć do ruchu, samochód jedzie prawym pasem, bez kierunkowskazu skręca w moją uliczkę. A ja czekam. Bo zaraz za nim jedzie kolejny, też bez kierunkowskazu. I też skręci. A ja nadal czekam, mimo, że mogłem pojechać.

Zasada ograniczonego zachowania działa wyraźniej niż w Polsce. Bo oto przykład odwrotny – wyobraźcie sobie zamienione role w opisanym przykładzie. Ja chcę skręcić w prawo, jadę prawym pasem, kierunkowskaz włączony jak należy (w prawo!) a z uliczki do której będę skręcał chce się włączyć do ruchu inny samochód. Widzi, że mam kierunkowskaz. I czeka aż skręcę. Zasada ograniczonego zaufania. Do kwadratu. Bez sensu. I po co ja włączam ten kierunkowskaz? Przecież nie dla siebie, tylko właśnie dla innych. Ale nie poddam się! Potrzeba tylko dużo cierpliwości!