Wszystkie Wpisy

Wreszcie udała nam się wycieczka, którą planowaliśmy od dawna. Wyścigi wielbłądów – wszyscy w Katarze niby o tym słyszeli, ale nikt lub prawie nikt nie miał pojęcia, gdzie, kiedy i jak to się odbywa. Cudem jednak udało się trafić i w czas i w miejsce, więc oto jest – historia o wielbłądach.

W przeszłości wielbłądy miały dla katarskich Beduinów olbrzymią wartość – wykorzystywane były w transporcie, a także jako źródło mleka, mięsa czy skóry. Z czasem grzbiet wielbłąda zamieniono na samochody produkcji japońskiej lub amerykańskiej, ale zwierzęta te nadal pozostały wartościowe. Zwłaszcza, gdy na ich grzbiet zaczęto usadzać małego robota wartego kilka tysięcy dolarów…

Niespodzianka! W istocie, wielbłądy są ujeżdżane przez ważące 26 kg roboty. Oczywiście nie zawsze tak było – jeszcze kilka lat temu na ich grzbiecie zasiadały małe dzieci (nawet czteroletnie!). Niektóre z nich podobno ginęły lub ulegały poważnym wypadkom w czasie wyścigów. Koszmar, który dzięki presji organizacji międzynarodowych na szczęście się już zakończył. Teraz właściciele muszą płacić ponad dwa razy więcej (sic!) za robota niż za żywe dziecko wykupione od skrajnie biednej rodziny np. z Nepalu czy Bangladeszu (w skrajnych przypadkach dzieci porywano!).

Tor wyścigowy mieści się na pustyni – kilkadziesiąt kilometrów od Doha. Po przyjeździe na miejsce uwagę zwracają – poza setkami wielbłądów, które widać wszędzie dokoła – dziesiątki albo setki wręcz samochodów terenowych różnej maści i różnego stanu technicznego (włącznie z wątpliwym). Był też rząd nowiutkich Land Cruiserów (tak na oko ze trzydzieści sztuk!) zaparkowanych na sztucznej trawie – przeznaczonych dla tych, którzy wyścig wygrają.

Była też trybuna dla widzów (zakurzona nieziemsko), z której nikt nawet nie zamierzał korzystać. Wyścig najlepiej bowiem oglądać z samochodu (terenowego rzecz jasna). To właśnie jadąc po asfalcie i piachu wzdłuż toru właściciele i trenerzy wydają komendy zwierzętom i robotom (za pomocą krótkofalówek!), a przy okazji ścigają się z innymi terenówkami. W tym momencie wyścigi wydają się jeszcze bardziej emocjonujące, prawda?

Miło było zobaczyć, jak wielu było uczestników wyścigów i jak bardzo ich to zajmuje (niektórzy przyjechali z wielbłądami z zagranicy, niekoniecznie na wielbłądach…). Nierzadko widać było, że zaangażowanych jest wielu członków rodziny (płci męskiej oczywiście, ani jednej kobiety tam nie widziałem, poza turystkami…), włącznie z małymi chłopcami.

Zainteresowanym podpowiem jeszcze, że sezon trwa w ciągu chłodniejszej połowy roku, a mimo to wyścigi odbywają się tylko wcześnie rano – bardzo wcześnie rano, bo … o szóstej rano. Wymagało to od nas trochę poświęcenia, ale przyznaję, że było naprawdę warto. Tym samym odkryłem kolejną fascynującą – nie bójmy się tego słowa – atrakcję turystyczną (tego słowa tez się nie bójmy!) w Katarze. Wow!

W zasadzie to bardziej chodzi o wilgoć niż gorąc sam w sobie. Bez klimatyzacji, mimo szczerych chęci, coraz trudniej wytrzymać. W samochodzie duży przeciąg przy otwartych oknach już najczęściej nie wystarcza, nawet po zmroku. W mieszkaniu podobnie. Ostatnio nawet w nocy musiałem mieć włączoną klimatyzację. Definitywnie można więc już mówić o przełomie zima/lato. (Żeby nie być gołosłownym – wczoraj po 22 wieczorem było 27 st., dziś w środku dnia ponad 38 stopni).

Znajomy nakreślił kilka wskazówek (hintów:) dla początkujących. Są dość oryginalne, zatem postanowiłem je tutaj przytoczyć:

Jak widać zabawa w życie na pustyni to nie są żarty. Jedno lato już przetrwałem, czy już mógłbym się uważać za eksperta?

Oficjalny kościół rzymskokatolicki – akceptowany przez władze! Do tej pory był taki, który bardziej przypominał hangar. Wszystkie msze w niedziele wypełnione były po brzegi (tak że brakowało miejsc stojących!!). Pierwsza wizyta mogła być szokująca – ksiądz modlił się po angielsku z hinduskim akcentem, bo ksiądz jest … Hindusem (jest ich kilku, jest jeszcze taki z Filipin – tu akcent łatwiejszy do zrozumienia). Do tego ani jednej blondynki czy blondyna – wszystkie głowy miały czarne włosy! Więc jak zjawił się taki odmieniec jak ja, to gapili się bardziej niż na ulicy. Podsumowując – chrześcijan w Katarze jest dużo (bo dużo jest Filipińczyków, Hindusów i Libańczyków) i z każdym dniem ich przybywało (ostatnie statystyki mówią o stu tysiącach osób, czyli 10% ludności). Pojawiła się zatem potrzeba stworzenia kościoła z prawdziwego zdarzenia. I oto właśnie został otwarty.

Budowany był przez kilka ostatnich lat na ziemi ofiarowanej przez Jego Wysokość Emira. Na środku pustyni. Tym razem dosłownie na środku pustyni.

Ciekawie wygląda dojazd do niego – pokonywanie tej drogi to prawdziwe cierpienie zarówno pasażerów jak i auta. Prawie pewne jest, że kiedyś powstanie porządna droga, bo w okolicy powstaje duże osiedle. I pomyśleć, że kiedyś nie było tam nic prócz piachu wiejącego po oczach (teraz piach nadal wieje w oczy, w tej kwestii nic się nie zmieniło).

Środowiska muzułmańskie w Katarze trochę się z powodu decyzji Emira podzieliły. Problemem było budowanie zarówno samego kościoła, jak i wyeksponowanie na zewnątrz krzyża i bijące dzwony. Nie wiadomo na razie jak to się zakończy – tymczasowo jednak nikt losu nie kusi i krzyża na zwieńczeniu kopuły nie umieszczono.

Niezależnie od tego jak to się zakończy sygnał puszczony w świat jest raczej jednoznaczny – Katar jako kraj muzułmański robi znaczący krok w kwestii tolerancji innych religii.

Na dzień przed uroczystym otwarciem kościoła w zeszłą sobotę pojawił się niestety inny problem w postaci zagrożenia atakiem terrorystycznym. Informację opublikowała ambasada amerykańska, która rekomenduje swoim obywatelom ostrożność przy odwiedzaniu tego miejsca w najbliższym czasie. Zapowiedź ataku miała rzekomo pojawić się na stronie internetowej organizacji terrorystycznej. Ostrzeżenie podobnej treści powtórzyły również ambasady innych krajów. Na szczęście nic się nie wydarzyło. Ale robi się ciekawie.