Kategoria: Wydarzyło się w Doha

Impreza, która zanim się rozpoczęła przez wielu została uznana za kultową. Między innymi dlatego, że to pierwsza tego typu impreza w Doha. Miód dla uszu dla wszystkich fanów Bollywood, a tych jak wiadomo jest sporo. Zwłaszcza w Katarze, w którym mniejszość hinduska stanowi większość, a do Bombaju to jak rzut beretem.

Do Dohy zjechało z tej okazji dwóch super znanych (tja…) didżejów na co dzień bawiących w Dubaju. Dla ludzi w Katarze to niby prawdziwy zaszczyt. I wyjątkowa okazja do poczucia się obywatelem świata, samego środka świata, czyli Dubaju właśnie. Okazja również do zanurzenia się w rytmach przez owych didżejów serwowanych.

No właśnie. O te rytmy się rozchodzi tutaj, bowiem – jak się okazało – chodziło o mieszankę przebojów z Zachodu oraz hitów z Bollywood. Mieszanka dosłowna, bo wodzirej gra dwa utwory z różnych krańców świata na raz. A że robi to umiejętnie, wychodzi coś całkiem ciekawego. Teraz przyda się wyobraźnia: spróbujcie odtwarzać w tym samym czasie Panjabi MC ‘Mundian To Bach Ke’ oraz najnowszego chyba Timbalanda ‘The way you are’. Albo muzykę z pamiętnej indyjskiej reklamy Peugeota 206 (podobno wielki przebój na Subkontynencie) z ‘Billy Jean’ Michaela Jacksona. Poniżej inny przykład z youtube’a – szczerze odradzam słuchanie tym, którzy mają wrażliwe uszy 🙂

Jedna piosenka zagłusza drugą, druga pierwszą. I każdy się bawi – słysząc to, co mu się bardziej podoba lub co lepiej zna ze słyszenia. Zauważyłem, że niektórzy biali, zupełnie tak jak ja, tańczyli do innych rytmów i słów, niż otaczający ich Hindusi. A wszystko działo się w tym samym czasie. Ciekawe.

Dodam, że impreza ma stać się cykliczna. Wygląda więc na to, że odtąd co najmniej jeden piątek miesiąca będę spędzał w klubie Qube w Ramadzie. Z moimi indyjskimi (i nie tylko zresztą) znajomymi. Przy indyjskich (i nie tylko) rytmach.

sami zobaczcie …

Dzień i noc. Land Cruisery, piach, duża prędkość… Prawdziwe wyzwanie dla błędnika, bo jazdę najlepiej można streścić słowami z „O co biega”: „Góra-dół-góra-dół-góra-dół”.

Około 40 km od Doha droga asfaltowa się kończy, zaczynają się piaski. Jest to moment, kiedy wszystkie czterokołowce się zatrzymują i spuszczają powietrze z kół (tylko trochę, nie całe powietrze…). Potem już tylko wydmy przed nami.

Generalnie są utarte szlaki, którymi porusza się większość terenówek, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zjechać na bok i sprawdzić swoje umiejętności prowadzenia Land Cruisera w niewiadomo jak głębokim piasku. Gdzie się nie spojrzy – wszędzie ślady opon. I śmieci – schorzenie Kataru i prawdopodobnie innych państw regionu. Śmieci na pustyni, wyrzucane przez szybę z pędzącego samochodu (pisałem już o tym przy okazji imprezy na pustyni ). Szkoda słów.

Dojechaliśmy na samo południe kraju, widzieliśmy tzw. Inland Sea (morze wewnątrz pustyni, prawie jak jezioro Łebsko), które tworzy naturalną granicę z Arabią Saudyjską i Zjednoczonymi Emiratami.

Potem już tylko wizyta na farmie wielbłądów należącej do rodziny Emira. Niezapomniany zachód słońca na tle wydm.

Wieczór i noc spędzone w obozie złożonym z kilku olbrzymich namiotów, tuż nad brzegiem Zatoki. Barbecue, muzyka arabska, szisza, noc pod gwiazdami na śpiworach. Dwie godziny snu, pobudka przed wschodem słońca, przez kolejną godzinę oczekiwanie na słońce (oczywiście źle oszacowaliśmy czas, ale warto było czekać).

Potem już tylko śniadanie – jajecznica z papryczkami chili oraz pasta z jakiejś fasoli – z jeszcze większą ilością chili. Przyrządzone przez pracowników obozowiska – z pochodzenia Nepalczycy – więc wszystko jasne.

Na koniec droga powrotna przez wydmy do Doha.

Jak wygląda safari na pustyni w Katarze? Niezapomniane przeżycia, dobra okazja do zrobienia kilku (chyba) fajnych fotek (więcej tu). Wycieczka obowiązkowa dla każdego, kto przyjeżdża do Kataru mającego 350 rijali w kieszeni. Jakby ktoś miał mnie tu odwiedzić, to już wiadomo, jaki jest jeden z punktów programu.

Zaskoczenie. Bardzo pozytywne zaskoczenie.

Obrazki „naszych” świętych na ścianach.

Duży wybór alkoholu (do tej pory zastanawiałem się, czy oni w ogóle piją i czy imprezują – nie zawsze jest to oczywiste, zwłaszcza gdy zna się ludzi tylko z relacji biurowych…).

Rozmiar willi i tarasu (trudno opisać…)

Plaża w odległości 300m.

Widok na Zatokę (ciemno było) i podchodzące do lądowania nad naszymi głowami samoloty (!).

Żarcie – zamówiony był catering z obsługą kelnerską. Wow! Indyjskie specjały, bardzo ostre i bardzo bardzo ostre. Ale smakowały wyśmienicie. O, a tak wyglądał deser:

Gospodarze byli bardzo gościnni, na każdym kroku starali się dogodzić – zwłaszcza pytając dlaczego tak mało zjadłem czy wypiłem. Za mną prawdziwa próba asertywności. Pytali także czy jedzonko nie za ostre (pytanie prawie retoryczne…).

Wielu moich współpracowników przyszło z całymi rodzinami. Miło było zobaczyć jak wyglądają ich żony poprzebierane w kolorowe indyjskie stroje, które przypominają mi piżamę. Jak bardzo się izolują od reszty imprezy. Jak usiadły wszystkie razem przy jednym stoliku i prawie w milczeniu (bo przecież się nie znały wcześniej) przetrwały całą imprezę.

Zupełnie inaczej, jak ich dzieci, które do tańców i integracji były pierwsze. Podziwiam je, że wytrzymały do tak późnej nocy – zabawa skończyła się bowiem po drugiej.

A muzyka? Indyjskie rytmy, które znamy z reklam różnego rodzaju (w tym Peugeota 206). Trochę zachodniego popu. I pomieszanie pierwszego z drugim – wyobraźcie sobie jak zabawnie brzmi cover ‘World hold on’ Boba Sinclaira w wersji indyjskiej. Śpiewany w jakimś odpowiednio dziwnym języku. I wiele innych….

Podsumowując – nie sądziłem, że będę w stanie tak szybko przekonać się do Hindusów z mojego działu. Wystarczyła jedna impreza. Z alkoholem 🙂

O, a tak wyglądają ci, którzy powoli stają się moimi ziomami. Powoli, bo łatwo nie jest…

Więcej zdjęć tutaj.

Co zobaczyłem? Setki samochodów zaparkowanych w pozornie przypadkowym miejscu na środku pustyni. Scenę z kolorowymi światłami, stroboskopy.

 

Ponadto widziałem przyjaźnie nastawionych ludzi najróżniejszych kolorów skóry, w tym znajomych Polaków, których poznałem tydzień wcześniej na „miejskiej” imprezie. Już dawno nie widziałem tylu blondynek w jednym miejscu, łatwo więc zgadnąć, że impreza przyciągnęła głównie ludzi z ogólnie pojętego Zachodu.

Co słyszałem? Muzykę serwowaną przez specjalnie na tę okazję zaproszonych didżejów (podobno bardzo znanych, tia…). Czego nie usłyszałem? – śpiewu wydm – wszystko odbywało się w unikalnym miejscu, gdzie piaski podobno wydają jakieś dźwięki. Będę więc musiał tam kiedyś wrócić, żeby posłuchać o czym piaski będą chciały mi zaśpiewać. A może akurat będą chciały się poskarżyć na tysiące klubowiczów, którzy w zeszły czwartek zakłócili ich spokój i zostawili mnóstwo śmieci, które niemal od razu przykrył niczego nieświadomy piasek?